HAUSNARKETA OROKORRA

Kaixo lagunok!

Lauhilekoa bukatzear dago eta ikasi dudan guztiari buruz hausnarketa egiteko unea da. Dudarik gabe aniztasuna hitza zer den argi eta garbi edukitzea ezinbestekoa zen eta honen inguruan hainbat hitz burura etorri zitzaizkidan: enpatia, inklusioa, kulturartekotasuna eta errespetua.

Hilabete hauetan hainbat hitzaldi eta ekitaldietara joan naiz eta lehenik eta behin, haietan ikusi eta ikasitakoa aipatuko dizuet.

Lehenengo hitzaldia Tabakaleran izan zen. Ikasitako lehenengo gauza, ikasteko era erbezdinak zeudela izan zen. Ez da erraza haur bati aniztasuna kontzeptu bezala azaltzea, baina ikusitako argazki eta artearen bidez, ideia asko bururatu zitzaizkidan hau aurrera eramateko. Gogoratzen dut argazki sekuentzia bat, non ikusten zen haur bat nola eboluzionatzen zuen janzteko momentuan. Egunero argazkiak ateratzen bazoaz eta hauek gero, koadro edo horrelako gauza batean jartzen badituzu, garapena argi eta garbi ikus daiteke. Ondoren, L’intrus erakusketa ikusi baino lehen, ariketatxo bat egin genuen. Hemen, nire gelakideekin gauza asko konpartitzen nituela konturatu nintzen. Jarduera bukatzean, artearekin erlazionatutako esposizio batera sartu ginen, koadro, bideo eta eskultura ezberdinak zeuden, baina dudarik gabe atentzio gehiena sortu zidana, emakume hildak agertzen ziren koadroak izan ziren. Oraindik ez dakit nola azaldu zer sentitu nuen…

Bigarren hitzaldia, tailerra hobe esanda, Calcuta Ondokoa izan zen. Goiza astean, bi talde egin ziren eta dinamika ezberdinak egin genituen. Dinamika honetan, amankomunean zenbat gauza genituen ikusteko balio izan zidan. Hau egin ondoren, beste talde batzuk sortu zituzten eta hauetan egonda, bideo bat jarri ziguten. Nire kasuan, generoarekin lotutako bideoa ikusi genuen. Argi ikusi genuen zer nolako ezberdintasunak egiten dituen gizarteak mutila eta neskaren artean, bai koloreekin, bai diruarekin eta bai bakoitzak daukan paperarekin. Taldean bakoitzak zeukan iritziak esan zituen eta egia esanda, ez ziren hain ezberdinak. Azken finean eta konklusio bezala atera nuen, nire taldekideekin gauza asko partekatzen nituela, asko gustatu zitzaidan tailer honetan parte hartzea.

Hirugarrena, bi egun eraman zigun. Lehenengo egunean, hitzaldia izan genuen, UNRWA-ko partaideekin. Txarlak jende ezberdinak ematen zituzten eta naiz eta goiza bukatzean informazio pila izan eta pixkat saturatuta egon, esan beharra daukat gauza oso baliagarriak esan zituztela eta ez bakarrik nire ikasketetan erabiltzeko, nire egunerokotasunean ere bai. Inklusioaren garrantzi eta denon artean lan egitearen beharra argi gelditu zitzaidan. Bigarren eguna, dinamikoagoa izan zen. Tailer ezberdinak egiteko aukera izan genituen: ipuin tailerra, komiki tailerra eta antzerki tailerra. Ni azken hau aukeratu nuen. Egia esanda, ez dakit zergatik aukeratu nuen pertsona oso lotsatia baitnaiz. Baina oso ondo pasa nuela esan beharra daukat. Honekin, asko ikasi nuen, ez bakarrik nire lotsa galtzen, gorputzarekin istorio bat kontatzen ere ikasi nuen. Sentitzen nuena hitzik gabe espresatzeko gaitasuna daukadala konturatu nintzela esan dezaket. Asko lagundu ninduten nire gelakideen jarrera eta Alexen portaera. Uste nuena baino baliagarriagoa izan zen UNRWAko tailerra.

Laugarren hitzaldia, Pausoka elkarteko kideena izan zen. Maiteder deitzen zen hitzaldiaren zuzendaria. Emakume honek, Aimar deitzen den seme bat dauka. Txiki honek, garun paralisia dauka eta bere istorioa eta bizitza kontatu zigun. Egia esanda, sentimendu ezberdinak izan nituen hitzaldi honetatik ateratzerakoan. Alde batetik, tristura. Triste sentitu nintzen, ez garelako ohartzen zer nolako mina egin dezakegun esaten eta egiten dugunarekin. Aniztasunak garela esatearekin ez da nahiko eta oso gaizki pasatzen duten pertsonak daudela konturatu nintzen. Beste aldetik, poza sentitu nuen. Zergatik? Maiteder bere semean hitz egitean egiten zuen keinuekin. Keinu horiek maitasunean pentsatzera eraman ninduten. Oso polita da hau ikustea, nola ez du inoiz amore eman, nahiz eta egoera oso gogorra izan. Gogoratzen dudanean, begiak kristalizatu egiten zaizkit, oso polita da bere semea zenbat maitatzen duen ikustea.

Bostgarren hitzaldia, Gogora erakundearena izan zen. Egia esan, hitzaldia baino gehiago, bideo informatzaileak deituko nion. Nahiko gogorrak izan ziren bideoak eta pixkat gaizki pasa nuela esan behar dut. Nire amaren aitona “rojo” izateagatik hil zuten eta nire amonak nola kontatzen duen etorri zitzaidan burura eta horregatik ez zitzaidan asko gustatu. Informazio asko jaso nuen eta interesgarria zela esan beharra daukat baina gaia hau hunkitzen nauenez, ez dut gustoko.

Seigarren eta azken hitzaldia, Naizen elkarteak eman zigun. Hitzaldi honek, bi zati izan zituen. Lehenengo zatian, Aingeru Mayorrek ematen zuen. Esan beharra daukat, beraren hitzaldi batera joan izana nintzela eta esan zuen guztia ez ninduela harritu. Hala ere, asko gustatu zitzaidan esan zuen guztia, era oso jasangarri batean kontatzen zituen gauzak eta asko ikasteko aukera ematen du. Bere hitzak lehenengo aldiz entzuterakoan eta bigarren aldiz entzuterakoan asko gustatu zitzaizkidan. Bigarren zatian, Luarrek egindako hitzaldi izan genuen. Hau pixkat gehiago hunkitu ninduen. Nahiz eta bera era barregarri xamar batean kontatu, bere bizitzan zehar asko sufritu duela ziur nago eta hori asko hunkitzen nau. Ez dut transexuala den pertsonik ezagutzen, behintzat pertsonalki eta uste dut, nahitaezkoa dela Luarren bizitza bezala eraman duen pertsonaren bizipena ezagutzea, enpatia eta errespetua aurrera joan dezan.

Behin hau dena esanda eta esperientzia hauek bizitu ondoren, esan dezaket aniztasuna zer den argi gelditu zaidala. Argi gelditu zait ezberdintasunaren barruan, denok berdinak garela. Horrekin bat dator nahitaezkoa dela anitza den mundu bat sortzea. Lan erraza ez dela badakit, baina borroka egin behar dugu horrelako gizartea sortzeko. Horretarako nahitaezkoa dela uste dut horrelako galdera egitea: ez dakizu nolakoa izango den zure semea, zure alaba, zure biloba… baina badakizu zer nolako bizitza izatea nahi duzun?

Erreflexio moduan uzten dizuet galderatxoa…

Zoriontsu izan!