NAIZEN

Kaixo lagunok!

Apirilak 14an, ostirala, Naizen erakundearen hitzaldia izan genuen magisteritza eraikineko

areto nagusian. Hitzaldia transexualitatearen inguruan izan zen.

Transexualitatearen inguruan interes asko dugula esan beharra dugu. Izan ere, orain dela

urte batzuk arte ia ez zegoen gaiaren inguruko informaziorik, eta askok transexualitatea eta

trabestismoa berdin bezala ulertzen zuten. Horrez gain, gizartean eta komunikabideetan batez

ere, ez zen transexualitatearen inguruan hitz egiten ezta transexualik ikusten telebista edo

aldizkarietan, are gutxiago gaiaz hitz egiten. Eskoletan ere ez ziren LGTBI kolektiboaren

inguruko hitzaldiak ematen. Horrek ezjakintasun handia sortu du gizartean, zorionez, asken

urteotan ikusgarritasun asko bereganatu du kolektiboak.

Hitzaldiari dagokionez, aretora sartzen ginen bitartean, hizlariek musika eta bideoak jarri

zituzten, ondoren, Aingeru Mayor Naizen erakundearen historia eta garapenaren inguruan

hitz egiten hasi zen, izan ere, gaur egun “naizen” dena, lehen Crysalis zen, eta bera, Crysalis

Euskadiren sortzaileetako bat izan zen.  Aingeruk, hasieran, transexualitatea zer den azaldu

zigun modu orokor batean eta transexual eta transexual ez ziren haur batzuen inguruan hitz

egin zigun, Gadiel izeneko mutilarenak bereziki harritu gintuen, izan ere, ez dira batere

ohikoak gona eta soinekoz janzten diren mutilak.

Gero, bere alabaren inguruan kontatu zigun, aita baten ikuspuntutik seme edo bere kasuan

alaba transexuala izateak suposatzen dituen kezkak, beldurrak, etab. Alaba transexuala zela

jakin aurretik gertatutako zenbait anekdota kontatu zizkigun,  eta egia esan, harrigarriak iruditu

zitzaizkigun bere alaba “maskulinoago” bihurtzeko ematen zizkioten aholkuak, batez ere, bere

alabak argi eta garbi espresatzen zuenean bera neska zela eta berak esan bezala, bera ez

zela “guapoa”, “guapa” baizik. Aingeruk esandakotik arreta deitu zigun beste gauza bat, egin

beharreko burokrazia guztia eta mediku eta gobernuaren aldetik jarri ditzaketen trabak, esate

baterako, zazpi urteak bete arte transexualitatea ezin dela “diagnostikatu”.

Segidan, Luar izeneko mutil batek, bere bizitzan zehar bizi izan duena azaldu zigun pertsona

transexual bezala. Berak, txikitatik bere buruarekin nola sentitu zen kontatu zigun eta bere

haurtzaro eta nerabezaroko argazkiak erakutsi zizkigun fisikoki nola aldatu den ikusi ahal

izateko.

Luarrek ere transexual bezala “diagnostikatzeko” pasa behar izan zituen faseak eta prozesuak

azaldu zizkigun eta ikaragarria iruditu zitzaigun. Transexualitatea nahaste bat izango balitz

bezala hartzea eta psikiatra baten diagnosia behar izatea bidegabekoa da, gainera, berak

esan bezala, izena aldatzeko, zure gertukoek bost urtez egon behar dira izen berria erabiltzen

zutaz edo zurekin hitz egiteko garaian eta are okerrago, NANeko generoa aldatzeko, bi urtez

egon beharko litzateke pertsona bat hormonak jasotzen. Horrez gain, esan beharra daukagu,

hormonak hartzen dituztenak asko direla baina azkenean, operatzen direnak, askoz gutxiago.

Horrez gain, bere amari bera mutila zela esatean karta bat idatzi ziola kontatu zigun eta amak

nola erreakzionatu zuen ere esan zigun. Hitzaldiaren zati hau oso gertukoa iruditu zitzaigun

izan ere, gauza oso pertsonalak dira.

Hitzaldiarekin amaitzeko, Luarrek bere ahotsaren eboluzioa erakusten zuen bideoa jarri zigun

eta gauza oso polit bat iruditu zitzaigun bere argazki eta bideoak hain modu naturalean

erakutsi izana, izan ere, pertsona transexual askok, aldaketa edo aldaketaren aurretiko argazki

eta bideoak beste pertsonei erakustea oso zaila egiten zaie. Horrekin batera, Luarrek, aldaketa

aurretik zen pertsonari agur moduan idatzitako karta irakurri zigun era gauza oso pribatu,

pertsonal eta polita dela uste dugu.

Azkenik, eskerrak eman nahi diegu Luar eta Aingeruri beren esperientzia eta bizitakoa modu

hain naturalean kontatzeagatik.

Zoriontsu izan!